Niemand doet donkere, gruwelijke moordzaken zo goed als de Scandinaviërs. De gestaag toenemende populariteit van Nordic noir is daarvan het bewijs: kijkers blijven de intricaten, kille subgenre‑verhalen omarmen, gekenmerkt door fouten figuren, sombere beelden, somber onderwerpsgoed en een langzaam opbouwende verhaalstijl. Meestal donkerder dan de gemiddelde crimethriller bevatten deze verhalen vaak bekende plotpatronen die verpakt zijn in meedogenloos geweld en complexe nevengesprekken. Netflix’ The Chestnut Man is een van de sterkere recente voorbeelden: een Deense thriller uit 2021 die een reeks seriemoordzaken onderzoekt, elk gemarkeerd door een bizarre kastanjen figuur naast verminkte lichamen.
Vijf jaar later keert Netflix terug bij de Nordic noir‑put met The Chestnut Man: Hide and Seek, een zelfstandig vervolg op een ander boek van Søren Sveistrup, vooral bekend als bedenker van The Killing. De serie volgt de vertrouwde narrative patroon van zijn succesvolle voorganger, en gebruikt dezelfde titel voor extra merkherkenning. Technisch gezien hoeven kijkers de originele serie niet te kennen om deze aflevering te volgen, maar de emotionele lading is rijkere als ze dat wel hebben gedaan.
In dit zes‑afleveringen tellende vervolg keren de onconventionele duo van Kopenhagen‑detective Naia Thulin en de Europol‑insluiper Mark Hess terug voor een nieuwe zaak. Hun voorbestaande emotionele band is de enige echte verbinding met het vorige seizoen, maar Hide and Seek breidt die uit door te laten weten dat ze in de tussentijd een romantische relatie hebben geprobeerd, die op een pijnlijke breuk is uitgedraaid. Die spanning speelt mee, omdat in dit soort verhalen het verleden nooit echt verleden is: het is de verborgen kracht die elk besluit in het heden vormgeeft. Dat is een deel van de macht van een verhaal: het laat zien hoe onafgeronde emoties lang na de gebeurtenis die ze veroorzaakte nog steeds de plot voortdrijven.
Het verhaal begint in 1992 met een korte proloog waarin een bus vol schoolkinderen tijdens een natuurexcursie een lijk in de moerasland vindt. De serie is niet subtiel over het feit dat dit moment later belangrijk zal zijn, en plaatst direct een van de vele bekende genre‑mechanismen. In het huidige Kopenhagen worden Thulin en Hess opnieuw samengetrokken voor een zaak rond een vrouw genaamd Zara Solack, die wordt gevonden vermoord na een periode van stalking en intimidatie door een mysterieuze figuur die griezelige berichten stuurt met teksten uit een kindervers‑achtig telrijmpje, compleet met grof misogynistische taal. Wanneer duidelijk wordt dat Zara niet de enige ontvanger is, moeten de twee opnieuw samenwerken om een moordenaar te stoppen.
Ergens anders worstelt rouwende moeder Marie Holst nog steeds met het verlies van haar dochter Emma, ruim twee jaar na haar verdwijning en dood. Vastbesloten om recht te doen, graaft ze in het verleden door Emma’s laptop te doorzoeken, contact op te nemen met haar vriendinnen en een ex‑vriend te confronteren met elk detail dat haar dochter misschien had verborgen. Deze verhaallijn geeft de serie een andere emotionele kleur, want het draait niet alleen om een misdrijf op te lossen, maar om te weigeren dat een leven zonder betekenis verdwijnt. Op dat punt raakt de serie stil met de diepere logica van verhalen: verdriet zoekt vorm, en vorm is vaak wat pijn verandert in een doel.
Niemand die ooit de originele The Chestnut Man — of een vergelijkbare serie in dit genre — heeft gezien, zal verrast zijn als bewijs langzaam suggereren dat de oude zaak en de recente moorden met elkaar verbonden zijn. Toch lukt het de makers om de twee lijnen op verrassend bevredigende wijze in elkaar te vlechten, ook al voelen sommige latere terugkoppelingen naar de openingsmoord een beetje zwaar en minder soepel dan nodig. Als raamwerk werkt het telrijmpje niet helemaal zo griezelig of fascinerend als de kastanjen figurines uit het eerste seizoen. Het is meer functioneel dan angstaanjagend, en terwijl het de plot dient, heeft het niet dezelfde directe symbolische lading.
Toch blijft het centrale mysterie boeiend, ook al voelt het niet bijzonder revolutionair. Soms wordt de langzaam opbouwende stijl wat zwaar en vertrouwt de serie te veel op bekende genre‑ritmes. Maar juist die vertrouwdheid is deel van de aantrekkingskracht. De serie begrijpt hoe de verwachtingen van het publiek kunnen worden gebruikt, en die dan verder kunnen worden aangescherpt met sfeer, timing en een ongemakkelijke onderstroom. Het is een herinnering dat een verhaal niet radicaal nieuw hoeft te zijn om effectief te zijn; het moet alleen met overtuiging, emotionele intelligentie en genoeg onderliggende spanning worden verteld.
De serie straalt ook een indrukwekkende sfeer uit. De sombere beelden, mateuze kleuren en claustrofobische toon creëren een wereld die koud, afgesloten en moreel ongemakkelijk aanvoelt. Het is geen drama voor mensen met een licht hart: er is veel geweld, dood en soms erg gruwelijke moorden. Maar de serie is gespannen en smaakvol gefilmd, en gaat omzichtig om met zware onderwerpen zonder de ergste beelden te verheerlijken. Die terughoudendheid telt. De duisternis valt juist krachtiger omdat de serie het niet overspeelt.
Een van de sterkste elementen is het partnerschap tussen Thulin en Hess. Ondanks hun persoonlijke complicaties vormen ze samen een fascinerend duo, en de chemie tussen Danica Curcic en Mikkel Boe Følsgaard draagt de vroege episodes. Hun onopgeloste problemen hangen boven de zaak heen, en geven de standaard‑procedural‑verhalen een emotionele onderstroom. In verhaaltermen functioneert hun relatie als een tweede mysterie: niet alleen wat er in de zaak is gebeurd, maar wat er tussen hen is gebeurd, en waarom dat gat nog steeds belangrijk is. De beste verhalen werken vaak zo, met een buitenste plot die het innerlijke breukpatroon weerspiegelt.
Curcic is sluw en competente in de rol van Thulin, terwijl Følsgaard de lastigere taak krijgt om Hess’ relatieproblemen emotioneel aansluitbaar te maken. Dat lukt niet altijd, en het gedrag van de karakter kan zo frustrerend zijn dat het de kijkers’ geduld op de proef stelt. Toch werkt de dynamiek als geheel, omdat het menselijk onvolledig aanvoelt – en juist die onvolledigheid maakt relaties vaak geloofwaardig. Onder de nevengesprekken valt Gråbøl op als Marie, die zich bevindt tussen de dorst naar recht en de noodzaak om er voor de overgebleven kinderen te zijn. Ook Ester Birch is uitstekend als Thulin’s oudere dochter, Le, wiens wrok tegen Hess een extra laag emotionele prijs toevoegt.
Uiteindelijk heruitvindt The Chestnut Man: Hide and Seek geen crimedrama, en dat is ook niet nodig. De serie trekt zijn kracht juist uit zijn formule‑achtige structuur en de stevige uitvoering maakt de reis de moeite waard. De serie levert de vertrouwde pleziertjes van Nordic noir — angst, sfeer, morele onzekerheid en schokkend geweld — en wijst er tegelijk op dat verhalen overleven omdat ze vorm geven aan wat anders chaotisch zou blijven. Dat is de stille kracht hier: onder de gruwelijke moorden en de sombere beelden snapt de serie hoe mensen in schade naar betekenis zoeken, en hoe een verhaal, zelfs één dat we kennen, ons nog steeds kan meevoeren als het begrijpt welke emotionele wond het echt volgt.