Vijf jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film leven John Garrity (Butler), zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) en hun inmiddels tienerzoon Nathan (Roman Griffin Davis) nog steeds samen met andere overlevenden in het bunkercomplex in Groenland. Daar wachten ze tot de omstandigheden verbeteren zodat ze kunnen terugkeren naar de oppervlakte. Helaas zijn ze al drie jaar langer onder de grond gebleven dan verwacht, en nu de voorraden slinken, beginnen de spanningen op te lopen terwijl iedereen probeert te leven met dit nieuwe normaal.
Niet veel later veroorzaken steeds hevigere aardbevingen het instorten van het gehele complex, waarbij John en zijn gezin tot de gelukkigen behoren die via een reddingsboot weten te ontsnappen. Een wetenschapper onder hen (Amber Rose Revah) vermoedt dat de grootste krater die is ontstaan door een fragment van Clarke, gelegen in het zuiden van Frankrijk, mogelijk zowel de basisvoorwaarden voor leven bevat als bescherming biedt tegen de stralingsstormen die voortdurend en onverwacht opflakkeren.
Vanaf dat moment verandert de film in feite in “Greenlands Europese Apocalyps”, terwijl de familie Garrity en een snel slinkende groep overlevenden proberen de krater te bereiken in de hoop dat de geruchten waar zijn. Onderweg komen ze onder meer schietgrage troepen tegen in Liverpool die een bunker beschermen tegen buitenstaanders, rijden ze over een inmiddels leeg Kanaal en proberen ze een gapende kloof over te steken via een gammele touwbrug die de brug uit “Sorcerer” nog stabiel doet lijken. En dan zijn er natuurlijk ook nog mensen die bereid zijn te doden voor de laatste resten van de beschaving.
Aan de andere kant ontmoeten ze een Frans gezin dat hen voor een nacht onderdak biedt en er vervolgens op aandringt dat de Garritys hun verrassend salon-perfecte tienerdochter Camille (Nelia Valero de Costa) meenemen. Vanuit Nathans perspectief heeft deze apocalyps dus toch nog een lichtpuntje.
Het probleem is dat het menselijke drama dat de oorspronkelijke “Greenland” enigszins boeiend maakte hier vrijwel volledig ontbreekt. Regisseur Waugh en scenaristen Mitchell LaFortune en Chris Sparling hebben in feite elementen samengevoegd die rechtstreeks lijken te komen uit films en series als “Children of Men”, “The Walking Dead”, “The Road” en de “28 Days/Weeks/Years”-reeks, wat het geheel een al te vertrouwd en na verloop van tijd vermoeiend gevoel geeft.
De onderlinge spanningen binnen de familie Garrity, die de eerste film nog wat energie gaven, zijn verdwenen, waardoor ze nauwelijks meer zijn dan vlakke, heldhaftige figuren. Er is één poging om echte dramatiek tussen hen te introduceren, maar die mist het beoogde effect. In termen van de Hero’s Journey overleeft de familie weliswaar de beproeving, maar de diepere innerlijke transformatie blijft uit.
Tegelijkertijd worden nieuwe personages nauwelijks geïntroduceerd voordat ze alweer gewelddadig verdwijnen. Zelfs de grootschalige vernietigingsmomenten die de eerste film kenmerkten, zijn hier grotendeels tot een minimum beperkt, al suggereert de soms wat goedkope uitstraling van de special effects dat dit misschien niet eens zo’n gemis is.