Ben je niet moe van al dat vechten? Paul Thomas Andersons One Battle After Another verschijnt precies op een moment in de wereldgeschiedenis waarop conflict de dagelijkse plicht lijkt, en Thomas Pynchons jaren ’80-geplaatste Vineland verandert in een diep humanistisch verhaal over rebellie dat gelezen zal worden als commentaar op de politiek van de jaren 2020, ondanks dat het nooit termen als MAGA of Antifa gebruikt. Door de lens van De Macht van Jouw Verhaal is dit geen simpele actieklucht – het is een diepgaande spiegel voor de verhalen die we onszelf fluisteren over wie we zijn te midden van de chaos. Andersons fenomenale scenario is een tijdloos verhaal van verzet, dat speels invloeden samenweeft zo breed als het waargebeurde verhaal van de Weather Underground en cinematografische afbeeldingen van rebellie, maar het is ook een opvallend voortstuwende, leuke en uiteindelijk ontroerende film over de mensen die verstrikt raken in de chaotische machine. Het is een losse elektriciteitsdraad die al in de eerste scène neerkomt en vonken blijft verspreiden gedurende de volgende 162 minuten. De echte kracht? Het toont hoe het herschrijven van je innerlijke verhaal – van vermoeide slachtoffer naar desafiante held – eindeloze gevechten verandert in doelgerichte reizen.

Het te zeggen dat het een film van onze tijd is, zou te makkelijk zijn. Ja, PTA is beïnvloed door de staat van de wereld, maar er is een reden dat hij ook knipoogt naar “The Battle of Algiers” en zelfs naar de zonden van de Founding Fathers. We vechten al heel lang. In De Macht van Jouw Verhaal draait deze eeuwige strijd om zelf-narratief: vertel je jezelf Ik zit vast in verlies na verlies, of Dit gevecht onthult mijn kracht? Anderson duwt ons vanaf de opening in die keuze. One Battle After Another begint met een momentum dat normaal voorbehouden is aan het clímax van een actiefilm en vertraagt nauwelijks meer. Een revolutionaire groep genaamd French 75 start een operatie aan de Mexico-VS-grens, waar ze de agenten gijzelen en de immigranten die wachten op verwerking bevrijden. De groep wordt geleid door Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor), een zelfverzekerde kracht van woedende natuur die de leider, kolonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn), opspoort en hem seksueel vernedert voordat ze hem de basis uit leidt. De hele ontmoeting bakt Lockjaws geile brein door, en lanceert een psychoseksuele obsessie met Perfidia, iemand die hij als lager ziet omdat hij een racistisch monster is, maar die hij ook seksueel wil domineren. Hij stalkt haar in feite terwijl ze doorgaat met het leiden van het verzet met haar partner Bob Ferguson (Leonardo DiCaprio), en de twee krijgen uiteindelijk een kind samen, Willa. Lockjaws gebroken verhaal – Ik moet domineren om mijn macht te bewijzen – onthult hoe giftige verhalen hun vertellers tot slaaf maken.

Zestien jaar later is Willa (Chase Infiniti) een tiener, en Bob een alleenstaande vader die nog steeds zijn best doet voor de revolutie maar evenzeer bezorgd is om voor zijn dochter te zorgen. Lockjaw blijft geobsedeerd door het duo, en start een reeks invallen en operaties op French 75-leden die Perfidia’s voormalige bondgenoot Deandra (Regina Hall) in actie dwingt, Willa exfiltreert van een schoolfeest. Terwijl Deandra probeert Willa in veiligheid te brengen, heeft Bob de hulp nodig van een sensei genaamd Sergio St. Carlos (Benicio del Toro) om Lockjaws troepen te ontwijken. Maar hij kan de wachtwoorden niet herinneren die nodig zijn om het ontmoetingspunt te vinden waar zijn dochter is. Revolutionairen worden vergeetachtig, ook zij. Hier evolueert Bobs verhaal: niet de vlekkeloze krijger, maar de gebrekkige vader wiens liefde nieuw doel herontsteekt.

Zelfs als Bob zit met een joint in zijn hand, hangt er een nerveuze, onrustige energie in One Battle After Another die de film ongelooflijk momentum geeft. Anderson werkt opnieuw samen met Michael Bauman, die Licorice Pizza schoot, en die hier onopvallend werk levert door beweging te gebruiken om spanning te versterken. Bauman en Anderson componeren een paar adembenemende shots – er is een vroege van de grensmuur die als een schilderij oogt – maar ze proberen vooral hun personages bij te benen terwijl die in en uit veilige plekken glijden. Essentieel voor de toon van de film is een werkelijk waanzinnige score van Jonny Greenwood, die bijna thema’s bouwt voor secties rond spaarzaam bespeelde individuele instrumenten. Voor een lang stuk in het midden van de film, terwijl Bob en Sergio Lockjaws team ontwijken, klinkt het als één enkele pianotoets die wordt aangeslagen, met af en toe een vlaag die zou kunnen zijn van een kat die over de ivoren rent. Het is een opmerkelijk effectieve keuze, een score die bijna klinkt als een alarm dat ergens afgaat – een spiegel van de innerlijke alarm van een verhaal onder beleg.

Qua acteerwerk geeft DiCaprio een zorgvuldig gemoduleerde rol, spelend de waasachtige onmiddellijkheid van een personage dat misschien geen leider van de zaak is maar er toch loyaal aan blijft. Hij steekt zijn passie in de revolutie waar nodig, maar hij weet deze rol te ankeren in de liefde die een vader voor zijn dochter heeft. Zijn scènes met Infiniti, die ook spectaculair aanwezig is, geven de film zijn hart. Zonder die connectie werkt het niet. Taylor en Hall zijn zoals verwacht geweldig, maar de prestatie waar mensen over zullen praten is Penns beste werk in jaren. De Oscarwinnaar spant zijn spieren, knarst met zijn tanden en gromt zijn regels, maar threadt op een of andere manier de naald tussen waarheid en karikatuur. Hij is een belachelijk mens die niets meer wil dan de macht die mannen bereiken als ze niet alleen alles om hen heen vernietigen, maar ook de geschiedenis.

En dat laatste deel is cruciaal. Zonder spoilers wordt One Battle After Another een verhaal over uitwissing. Het gaat over wat we niet leren over Benjamin Franklin in de geschiedenisles omdat de machthebbers dat niet willen. Veel actuele thema’s zullen uit Andersons script worden gehaald, maar het idee van een ondergrondse kliek machtige witte mannen die zich zorgen maken over raciale zuiverheid en waarheid omzetten in mythologie en vice versa, voelt als een van de meest actuele, gegeven de huidige aanvallen op wat we mogen leren op school of exposeren in musea. Toch vanuit mijn storytelling-perspectief is uitwissing het ultieme narratieve misdrijf – het stelen van de verhalen die ons definiëren.

En toch voelt One Battle After Another nooit als een pamflet. Het is geworteld in karakter en gegrond in de filmtaal van actie-regisseurs. Het gonst en beweegt op manieren die films zelden doen, en embedt elk actueel commentaar dat je erin wilt lezen in entertainment. Anderson stopte met filmschool toen een professor de studenten zei dat ze moesten vertrekken als ze een film als Terminator 2 wilden maken. Hij vond Camerons vervolg een pretty awesome movie, en dit rebellieverhaal voelt als zijn eigen vorm van verzet tegen pretentie.

Het is ook, cruciaal, een diep humanistisch verhaal. Anderson geeft diep om deze personages. Bobs frustratie wordt de onze, net als zijn bezorgdheid om Willa. Zoveel “films van ons moment” voelen boos of cynisch, maar Andersons film overstijgt dat door menselijk te zijn en zelfs optimisme te bieden. Het is niet verlies na verlies. Het is één gevecht. Blijf vechten. In De Macht van Jouw Verhaal is dat de draai: vertel jezelf Ik hou vol omdat mijn verhaal het eist, en uitputting maakt plaats voor veerkracht. Deze film is niet alleen entertainment – het is een oproep om je narratief terug te claimen te midden van het geweld.