De nieuwe komische thriller “Bodkin” van Netflix begint met de hoofdrolspeler van de serie, Gilbert Power (Will Forte), die zegt: “Toen ik met deze podcast begon, had ik niet verwacht iets op te lossen. Ik had niet verwacht dat het mijn leven zou veranderen.” Het zet de preoccupaties van de personages goed uiteen en legt ook het grootste probleem bloot van het genre waarin hun fictieve serie is ingebed. De serie volgt de Amerikaanse true crime-podcastpresentator Gilbert en zijn onderzoeker Emmy (Robyn Cara), die samenwerken met journalist Dove ( Siobhán Cullen) om de mysterieuze verdwijningen bloot te leggen die de Ierse stad Bodkin decennia geleden teisterden. Terwijl deze amateurdetectives dieper blijven graven naar antwoorden, trekken ze de aandacht van de verschillende inwoners van de stad. Sommigen zijn fans van de show, terwijl anderen meer dan vijandig staan ​​tegenover de nieuwe bezoekers. Desondanks zijn Gilbert en Emmy vastbesloten om opnieuw een klap in hun handen te krijgen, terwijl Dove verstrikt raakt in het mysterie en voor niets zal terugdeinzen om hun identiteit bloot te leggen. Ze beginnen alle drie op het verkeerde been, maar naarmate de serie zich ontvouwt, gaan ze steeds meer voor elkaar zorgen, en verrassend genoeg werken hun verschillende methoden van interviewen en ondervragen in het voordeel van de groep. Vanaf de eerste blikken die het trio ontvangt, is het duidelijk dat Bodkin en zijn gemeenschap enkele grote geheimen verbergen.

Tijdens hun eerste paar dagen in de stad leidt dit tot een kwaadwillige aanrijding (gelukkig eindigt dit niet met de dood) en wordt de auto van hun bestuurder in brand gestoken. Het charmante landschap van de stad, dat Gilbert vaak overrompelt, verhult een geweven bed van geheimen die elk lid van de gemeenschap verborgen wil houden. Dit is het belangrijkste twistpunt in de serie en werkt goed om de tekortkomingen van het echte misdaadgenre te laten zien.

De serie gaat in de eerste paar afleveringen over de gevolgen die gepaard gaan met het vertellen van een verhaal over een plek waar je oorspronkelijk niet vandaan komt en een plek waar de mensen buitenstaanders niet vertrouwen. Of het nu een podcast of een documentaire is, de relatie die luisteraars of kijkers hebben met de media die zij consumeren is er één vol onenigheid. Gilbert zegt meteen tegen Emmy dat ‘de beste verhalen altijd mysteries zijn’, waarmee hij ons laat zien dat hij zelf niet begrijpt dat de verhalen die hij vertelt van echte mensen zijn. Dove vergelijkt daarentegen true crime-podcasts treffend met ‘openbare ophangingen’, waarbij zij, Gilbert en Emmy aan weerszijden van het speelveld staan.

Naarmate de serie zich verder ontvouwt, zijn de thema’s waarmee het probeerde te jongleren niet noodzakelijkerwijs verdwenen uit ‘Bodkin’s’ innerlijke werking. Toch nemen ze een achterbank in vergeleken met het werkelijke mysterie dat voorhanden is. Met aflevering 4 begint de show echter een stem te geven aan de ondersteunende personages, en een stem te geven aan de mensen die het trio van hoofdrolspelers onbewust uitbuiten. De meest interessante hier is ongetwijfeld Seamus (David Wilmont), een van de meest ongrijpbare en machtige leden van de stad. Terwijl Dove ervan overtuigd is dat hij verantwoordelijk is voor de verdwijning van de drie mensen die vermist raakten tijdens het Samhain-festival, is Gilbert daar niet zo van overtuigd.

In een poging meer informatie van de man te krijgen, brengt Gilbert het grootste deel van afleveringen 4 en 5 door met Seamus. In hun tijd samen wordt het voor Gilbert en ons duidelijk dat er meer in hem schuilt dan op het eerste gezicht lijkt. De groeiende relatie tussen de twee is bijna hartverwarmend – als zo’n woord kan bestaan ​​in een zwarte komedie als deze – en de chemie tussen Forte en Wilmot is elektrisch. Terwijl ze rondrijden om een ​​schuld af te betalen die Gilbert heeft bij een barbezoeker, vertrouwen de twee elkaar over hun romantische en levensmislukkingen. Naarmate hun relatie oprechter wordt, wordt Gilbert steeds wanhopiger om Seamus niet de slechte man te laten zijn waarvan Dove ervan overtuigd is dat hij dat is. Het is de beste relatie in een serie die draait om korte of uitgebreide gesprekken en die het schrijven en acteren van de show echt laat schitteren.

Uiteindelijk slaagt ‘Bodkin’ in een landschap van thrillers en true crime-uitbreidingen. Het creëert vakkundig een meeslepend mysterie, maar geeft ook invulling aan de centrale – en ondersteunende – karakters. Een serie als deze hangt af van de chemie van de cast van de show, en gelukkig geeft elke speler het beste van zichzelf. De vastberadenheid en terughoudendheid van Dove gaan goed samen met het lieve karakter van Gilbert en Emmy, waardoor de Amerikanen op hun beurt detectives kunnen worden. Het verschil in de manier waarop ze niet alleen de wereld zien, maar ook hun beroep zien, stelt hen in staat de zaak wijd open te breken en bloot te leggen dat deze koude zaak misschien niet eens lauw is.

In plaats daarvan is de onderhavige zaak een sudderend beest dat wacht om te worden ontmaskerd en dat decennialang sluimerend onder de bodem van Bodkin ligt. Het heeft gewacht om te worden opgegraven, en met het werk van Dove, Gilbert en Emmy zal dat binnenkort ook gebeuren. Elk geheim wordt vluchtig door een voorbijganger genoemd, hoewel de grootste verborgen blijven tussen de lippen op elkaar geklemd van de belangrijkste spelers van de show. Het verhaal blijft altijd welkom en ontvouwt zich in plaats daarvan tot een van de meest vermakelijke shows van het jaar. Onder dit alles schuilt een waarschuwing dat sommige dingen misschien niet aan het licht hoeven te komen, en dat ze misschien beter dood kunnen blijven.