The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry is het verhaal van een excentrieke oude man die een riskante reis onderneemt. Broadbent heeft opnieuw een mopperige vrouw hier: na Helen Mirren in The Duke, speelt Penelope Wilton Maureen, een verzuurde vrouw met weinig dat haar vreugde geeft in haar dagen. Haar Harold is een stille man, die bescheiden als gepensioneerde leeft in south Devon, en die plotseling de oproep tot avontuur volgt en zijn leven verandert door een brief van zijn oude vriend en collega, Queenie (Linda Bassett), die nu aan kanker ligt te sterven in een hospice in Berwick-on-Tweed. 

De mate van Harold’s vaardigheden als een bewust mens worden helder wanneer hij een brief schrijft aan, heel kort en onsamenhangend waarbij hij zelfs het woord ‘liefde’ vervangt door ‘beste wensen’. Harold realiseert zich dat dit een totaal inadequate response is, net als zijn vier pogingen om de brief op de post te doen. Dan triggert een toevallige opmerking over de helende kracht van hoop van een jonge vrouw achter de kassa van een benzine station hem tot de overtuiging dat als hij niet naar huis gaat maar in plaats daarvan naar Berwick on Tweed wandelt het Queenie iets zal geven om voor te leven. Dus vertrekt hij, direct, zonder geschikte kleding en zelfs geen mobiele telefoon.

Dit belooft een lange, saaie trip te worden van voortbewegen door wegen en velden, dus breekt regisseur Hettie Macdonald het op met flashbacks met Harold’s herinneringen – zijn gezinsleven, zijn tijd bij de brouwerij waar hij en Queenie 25 jaar eerder hadden gewerkt. Langzaam vallen de stukjes van de puzzel in elkaar. Wat Queenie voor hem betekent, waarom zijn huwelijk is zo ongelukkig, hoeveel hij te verwijten is daarvoor en hoe zeer hij dat niet is.

Zijn vrouw, Maureen, ondertussen, heeft haar eigen reis, overwegend een stationaire. Wanneer zij zich eenmaal realiseert dat Harold vermist is, maakt zij elke millimeter van het huis schoon, doet net of hij ziek in bed ligt ten opzichte van haar buurman Rex (Joseph Rydell) en beleeft de verschillende fases van woede, wrok en spijt. Het is een “reis” die net zo significant als die van Harold, nu zij, ook gedwongen is om het verleden onder ogen te zien bij gebrek aan een irritant passieve echtgenoot om op te kankeren.

We volgen Harold door de achterweggetjes van zuidelijk Engeland. de reis is vaak pittoresk, apart van plotselinge uitbarstingen van auto’s die Harold en zijn publiek laten schrikken. Zijn wandeling wordt een ontmoeting met de natuur, met de lokale mensen die het land bewerken waar hij langs komt, met volslagen vreemden van alle leeftijden en etnische achtergrond die op hem reageren met vriendelijkheid. Eentje, een geëmigreerde Slovaakse vrouw is een afgestudeerd arts in haar thuisland maar nu bezig met het schoonmaken van toiletten. Zij geeft hem bijzonder betekenisvol een kompas.

De ontmoeting is ook Harold met zijn innerlijk leven, dat dood lijkt te zijn. Broadbent’s gezicht dat steeds meer getekend is door het weer en leven buiten de deur is een masker van verdriet, zijn blauwe ogen staren in verwarring en verbazing over de wereld die hij tegen komt, vol met genereuze mensen die hem meer willen helpen dan dat hij geholpen wil worden.

Hij weigert alle aanbiedingen voor een lift, slaapt wel hier en daar in B&B’s. Maar wanneer de reis voortduurt laat hij alle valkuilen van zijn vorige bescheiden leven los. Hij stuurt Maureen zijn creditcards en horloge en telefoneert alleen af en toe met haar over zijn vooruitgang.

Onvermijdelijk pikt de moderne wereld zijn pelgrimage op, dankzij een man die een foto neemt van hem en op social media plaatst, onder de indruk van zijn onbaatzuchtigheid. Maar Harold voelt zich niet onbaatzuchtig en de stoet van volgelingen die hij aantrekt weegt steeds zwaarder voor hem.

Wanneer de finale van het verhaal nadert, worden zaken voorspelbaar zachter van aard, maar overall is het plot indrukwekkend als een studie van begraven emoties en de paralyserende werking van rouw werkt het goed. Je krijgt ook een geweldige wandeling door sommige van de ongelooflijke mooie gebieden in Engeland, minus de blaren.