Adem in.  Adem diep in.  Diegenen onder ons die de luxe hebben om ademen als vanzelfsprekend te beschouwen hebben de keuzes wanneer we lucht inademen – om onze gedachten te focussen, om te relaxen, om te zingen, om een ballon op te blazen  om te rennen.  Voor mensen met longziekten zoals cystic fibrosis (CF),  is elke ademstoot een worsteling, een triomf en een pijnlijke herinnering dat het hun laatste kan zijn.

Slechts een paar decennia geleden was de levensverwachting van degenen die geboren zijn met CF 10 jaar. Dus is het pas recht dat mensen zoals de tieners met CF in “Five Feet Apart” lang genoeg leefden om hun ziekte en hun begrenzingen werkelijk te begrijpen.

Stella (Haley Lu Richardson) laat zich opnemen in het ziekenhuis om te helpen met een infectie alsof het haar tweede thuis is. De medische staf zijn oude vrienden, vooral Barb (Kimberly Hebert Gregory), een gepassioneerde zuster. Stella kent alle routines en ze weet wat mee te nemen voor gemak, inclusief haar panda pop, de laptop die zij gebruikt voor haar vlog updates over leven met CF,  en de foto’s voor aan de muur.

Stella weet dat haar best case scenario,  een long transplantatie slechts vijf jaar kan werken, maar in de CF medische race, het best case scenario is altijd om net zo lang te blijven leven tot een betere behandeling wordt uitgevonden.

In de tussentijd weet Stella dat haar beste coping mechanismen zijn het gevoel van in controle zijn over haar “regime” van zorg, organiseren van de medicijnen kaart, haar medicijnen met chocolade pudding nemen en het bezoeken van de baby’s die net geboren zijn in de nieuwe intensive care unit.

Haar beste vriend Poe (Moises Arias) is ook terug in het ziekenhuis. Net als  Will (Cole Sprouse) een andere tiener CF patient, om een experimenteel medicijn te ontvangen.  Terwijl Stella ultra, zelfs hyper-cooperatief is in haar behandeling, hopend dat ze de long transplantatie krijgt is Will een cynicus en een rebel, deels omdat zijn prognose niet zo hoopgevend is.  Zelfs wanneer de medicatie succesvol is, maakt de B-cepacia infectie hem ongeschikt voor een transplantatie. Stella zet hem onder druk om zijn regime te volgen en hij stemt in als zij erin toestemt dat hij haar tekent.

Liefdesverhalen dienen altijd een reden te hebben waarom de geliefden apart blijven en in dit geval betekent dit letterlijk apart. Vanwege hun kwetsbaarheid voor infectie moeten CF patiënten minimaal six feet uit elkaar blijven. Zij zijn net als Romeo en Julia wanneer de Montagues bacteria zouden zijn en de Capulets een nieuwe set longen.

Latex handschoenen, niet aanraken en six feet tussen hen ten allen tijde. Wanneer Stella verliefd wordt op Will zegt ze “After all CF has taken from me, I don’t mind stealing one foot back.” En dus hebben zij een date, nog steeds binnen de muren van het ziekenhuis (blijkbaar hebben ziekenhuizen zwembaden) en gebruiken een five-foot pool cue om hun afstand te meten. Daarna, omdat zij teenagers zijn, nemen zij enige grote risico’s.

Regisseur Justin Baldoni balanceert de uitdagende specifieke kenmerken van  CF met de grotere vragen die wij allemaal hebben over het creëren van ons verhaal over betekenis in een wereld met onzekerheid en verlies. En hij doet doet met twee begaafde en aansprekende jonge sterren, vooral Richardson, wiens prachtige expressieve gezicht ons elke hoop, angst, aarzeling en verlangen toont die Stella voelt.

Zelfs gezonde jonge mensen kunnen sterven. Ziekte kan gezinnen verwoesten, emotioneel en financieel. Het is angstaanjagend om van iemand te houden en zelfs angstaanjagender om iemand van jou te laten houden, zeker wanneer je schaamte voelt voor jouw lidtekens. We proberen allemaal om onszelf een verhaal te vertellen om een manier te vinden om in controle te voelen van iets, of het nu gaat om het ordenen van pillen op een medicijnen kast en te doen wat ons verteld wordt of door een bord aan de deur te hangen “Abandon all hope ye who enter here” en goed advies te negeren.  “We don’t have time for delicacy,” zegt een personage, in hun geval omdat zij niet een ‘normale’ levensduur kunnen hebben. Films als deze herinneren ons eraan dat we zeker moeten stellen dat we het meeste dienen te halen uit de tijd die we hebben.